خیابان های ونکوور توسط پلاستیک بازیافت شده ، آسفالت خواهد شد.

بر طبق آخرین گزارش بخش زیست پذیری جهانی واحد اطلاعات هفت نامه اکونومیست شهر ونکوور در کانادا مکانی محبوب و مناسب برای زندگی است و مرتبه سوم بهترین شهر دنیا را نیز یدک می کشد. به دلیل داشتن شرایط محیطی غیر ثابت به مقامات رسمی بر این انگیزه شده اند که با اعمال یک برنامه بلند پروازانه ونکوور را به سبزترین و پاکترین شهر دنیا تا سال ۲۰۲۰ مبدل کنند. برای شروع قرار است از یک پروسه مخلوط گرم جدید برای آسفالت کردن خیابان ها و جاده های این شهر استفاده شود که این مخلوط از پلاستیک های دور ریخته شده که در سطل آشغال های مخصوص پلاستیک خانه ها قرار دارد ساخته و تهیه می شود که این امر باعث کاهش گازهای گلخانه ای و بهبود کیفیت هوا نیز می شود.

یک تیم از مقامات رسمی متشکل از پیتر برمنر (Peter Bremner) و جف مارکویک (Jeff Markovic) با همکاری کمپانی (Toronto's GreenMantra) در حال تحقیق و گسترش یک پروسه ابتکاری هستند. که ۱۰۰ درصد پلاستیک پسمانده باز یافت شده را به گونه ای موم تبدیل می کند که می توان آنرا با مخلوط آسفالت گرم میکس کرد.

کارین مگنوسن (Karyn Magnusson) از شرکت سرویس های مهندسی ونکوور می گوید: مخلوط آسفالت گرم از مدت های قبل نیز استفاده می شده است. اما نکته ای که آنرا خاص می کند استفاده ما از موم تهیه شده از پلاستیک های بازیافت شده در این پروسه می باشد. ما از سال ۲۰۰۸ مخلوط کردن را با انواع گوناگون افزودنی ها که برای کاهش درجه غلظت مخلوط و استفاده راحت تر آن در دماهای پایینتر به کار می رود ، امتحان کرده ایم. ما هم اکنون سه قسمت از جاده های ونکوور را با این روش آسفالت کرده ایم.

جف مارکویک (Jeff Markovic) نیز در صحبت های خود اشاره می کند که: (این مخلوط متشکل از یک (Super pare) با سایز ۱۹ میلیمتری ، مخلوط گرم با سطح زبر ، همراه با ۲۰ درصد آسفالت احیا شده و موم شکل گرفته از زباله های پلاستیکی بازیافت شده است. دمای مخلوط نیز از ۱۶۰ درجه سانتیگراد در حالت معمول به ۱۲۱ درجه سانتیگراد کاهش یافته و کاهش چشمگیری نیز در VOC (ترکیبات ارگانیک فرّار) و CO (منواکسید کربن) در محل ساخت این مخلوط و بر کاهش آشکار در بخارات سمی ساطع شده در محل آسفالت دیده می شود).

از مزایای دیگری که در آزمایش های جاده ای و آزمایشگاهی مشخص شده است می توان به ۲۰ درصد کاهش در مصرف گاز که برای گرم کردن مخلوط استفاده شده در جلوگیری از مستعمل شدن روغن های مورد استفاده در آسفالت ، ‌می توان از آسفالت های قدیمی تر به منظور خرد کردن و استفاده مجدد در آسفالت های جدید نیز بهره برد.

مگنوسن (said Magnusson) می گوید: (فصل آسفالت کردن رو به اتمام است ، اما در بهار سال آینده ما آزمایش های بیشتری انجام خواهیم داد و عملکرد در محل نصب آسفالت های کنونی را نیز مد نظر خواهیم داشت. ما هنوز راه زیادی برای ارزیابی و نتیجه گیری قطعی داریم ، اما اگر آزمایش های ما نتایج مثبت و بهره وری مورد انتظارمان را نشان دهد ، سعی می کنیم پروسه آسفالت کردن را به این سمت سوغ دهیم و آن را به یک پروسه همیشگی و عادی تبدیل کنیم ، تا اینکه فقط در موارد خاص از آن استفاده شود. البته حالت ایده آل نیز به این صورت خواهد بود که این موم توسط شخص یا ارگانی به صورت محلی تولید شود. موادی که ما تا الان استفاده کرده ایم توسط یک کمپانی در تورنتو ساخته شده بود ، ولی زیباترین گونه خواهد بود که پسمانده پلاستیکی ونکوور در ساخت آسفالت جاده های آن بکار گرفته شود).

با وجود اینکه این پیشرفت جدید در حال حاضر ۳ درصد از مخلوط داغ معمولی گرانتر است ، محققان بر این باورند که هزینه اضافه در آینده نزدیک با افزایش ذخایر پسمانده پلاستیکی مرتفع خواهد شد.

اگر قرار باشد یک سوپر اسپرت با سرعت بیش از 322 کیلومتر بر ساعت، تنها 2.8 لیتر در هر صد کیلومتر بنزین مصرف کند، باید از چه تکنولوژی بهره ببرد؟

درست حدس زدید. پیشرانه هیبرید الکتریکی که اینک آنقدر بالغ شده تا در خودروهای سوپر اسپرت این چنینی هم مورد استفاده قرار گیرد.

بریستول GT بر اساس خودروی مفهومی جیوجیارو Namir که در سال 2009 رونمایی شد، ساخته خواهد شد. قرار است بریستول GT یک کوپه 4 نفره (گرن توریسمو، برخلاف مدل دو نفره نمیر) و با قیمتی در محدوده 200 هزار پوند باشد. اندازه خودرو در حد یک بنتلی کانتیننتال و پیشرانه مشابه جیوجیارو Namire یعنی استفاده از چهار موتور الکتریکی و یک موتور بنزینی چرخشی (وانکل) 814 سی سی در میانه خودرو و باتری های لیتیوم-پلیمر. موتورها در جلو و عقب خودرو نصب می شوند و 362 اسب بخار نیرو تولید می کنند. برای انتقال نیرو از یک دیفرانسیل با کنترل هوشمند بهره گرفته می شود.شرکت انگلیسی بریستول در سال 1947 تاسیس شده و مالک آن Frazer-Nash می باشد که سال 2009 خودروی مفهومی Namir را معرفی کرد و اینک قرار است مدل GT را با توسعه همان طرح به بازار بفرستد.

هنوز جزئیات و برنامه تولید این خودرو اعلام نشده است اما می تواند یکی از علائق دوستداران محیط زیست باشد.

هنگامی که مسابقات استقامتی کسالت آور Rolex 24 امسال از ۲۶ ژانویه در پیست بین المللی Daytona آغاز شود، تماشاچیان سه خودرو مسابقه ای Mazda6 را در پیست خواهند دید که از سوخت تجدید پذیر غیرمعمولی استفاده می کنند. یک سوخت فوق العاده پاک که از چربی های حیوانی از قبیل پیه گاو، چربی خوک و چربی مرغ ساخته شده است. البته قبل از اینکه به سراغ انجمن های حمایت از حیوانات بروید، باید بدانید که این چربی ها از ضایعات کارخانه های فراوری محصولات دامی تهیه می شوند. مزدا تاریخ طولانی در استفاده از ابداعات جدید در ماشین های مسابقه ای دارد و سعی می کند که تکنولوژی های جدید را آزمایش کند. جان دونان، مدیر بخش ماشین های اسپورت شرکت می گوید: «ما از ماشین های مسابقه به عنوان یک موقعیت و فرصت برای تحقیق و توسعه استفاده می کنیم.» برای مثال از طریق شرکت در مسابقات اتومبیل رانی بود که مزدا ایراد جعبه دنده MX-5 Miata را کشف کرد. و به همین شیوه بود که ایراد ball joint در مدل RX-8 را شناسایی کردند. و هر دو این ایرادات قبل از ورود ماشین به بازار، توسط مهندسان ژاپنی اصلاح شدند. مسابقات این دوره Rolex 24 به دو دلیل اهمیت فراوانی برای مزدا دارند. اول اینکه آنها می توانند تست های پایداری موتورهای جدید SKYACTIV-D ویژه سوخت پاک را به چالش بکشند که قرار است سال جاری در مدل های سدان عرضه شوند. و دیگر اینکه موقعیت خوبی است تا سوخت مصنوعی تجدیدپذیرشان را بیازمایند. این سوخت محصولی از کمپانی تازه تاسیس Dynamic Fuels است که در همکاری ۵۰-۵۰ مزدا با یک شرکت فرآوری محصولات دامی تاسیس گردیده. پالایشگاه ۱۵۰ میلیون دلاری Dynamic از اکتبر ۲۰۱۰ تاسیس شده و می تواند روزانه ۶۸۰ هزار کیلوگرم مواد بازیافتی حیوانی را استفاده کند. نتیجه فعالیت این کارخانه هم تولید ۲۸۴ میلیون لیتر سوخت در سال است. سال ۲۰۱۱ نیروی دریایی قراردادی برای تامین سوخت قایق ها و کشتی های تندرو جدید خود با این شرکت منعقد کرد. اکنون هم مزدا به عنوان اولین کارخانه ماشین سازی قصد دارد از این سوخت بهره ببرد.

زمین پوشیده از جاده ها است...

۳۳/۴۲۱/۳۲۳ کیلومتر جاده ، سطح زمین را پوشش داده است. این رقم ۸۳۳ برابر خط استوا و نیز برابر با نصف فاصله زمین تا کره مریخ است.

هزینه سامانه حمل و نقل هوشمند تا سال ۲۰۱۸ ، به ۱۰۲ میلیارد دلار خواهد رسید.           بهتر است این طور شروع کنیم که پول هوشمند در حمل و نقل هوشمند است. در یک تحقیق که توسط شرکت (MarketsAndMarkets) انجام شده ،‌ نشان می دهد هزینه جهانی برای حمل و نقل هوشمند تا ۲۰۱۸ چهار برابر شده و به رقمی بیش از ۱۰۲ میلیارد دلار خواهد رسید (از رقم ۲۷ میلیارد دلار در حال حاضر).       مبلغ هزینه شده در سامانه های ارتباطی که هم کار را از هدایت ترافیک محلی تا فراهم کردن جاهای پارک و اطلاعات بلیط های ترافیکی که همه آنها برای امنیت و کارایی بیشتر جاده ها طراحی شده اند ، در طول سالیان آتی سالی ۲۴ درصد افزایش خواهد یافت.       در ماه آگوست دپارتمان حمل و نقل ایالات متحده برنامه های خود را مبنی بر انجام بزرگترین آزمایش دنیای واقعی وسایل حمل و نقل هوشمند که شامل ارتباطات خودرو با خودرو (V2V) و خودرو با جاده و محیط اطراف (V2I) اعلام کرده است.       این آزمایش شامل ۳۰۰۰ وسیله نقلیه از شرکت های جنرال موتور و فورد می باشد. (خودرو ، اتوبوس و کامیون)       این تلاش ها در جهت پیشرفت های ایمنی و کمک به خودروها در جلوگیری از تصادف و نیز بهبود ارتباطات ترافیکی به صورت کلی می باشد.   پرتال جامع اطلاعات تخصصی صنعت حمل ونقل :: www.iranway.com ::

عوامل ترافيك‌زای پنهان!

برخی عوامل مثل تردد سفرهای درون‌شهری، ضعف سيستم حمل و نقل عمومی، پائين بودن قيمت سوخت، پائين بودن هزينه‌ی پاركينگ خودرو در نقاط مركزی شهر، كم بودن نرخ جرائم رانندگی، عمليات حفاری و...، همه و همه از عوامل ترافيك‌زا می‌باشند. اين عوامل برای همه شناخته شده هستند. اما بسياری از عوامل ترافيك‌زا نيز وجود دارند كه معمولاً از اذهان و ديده‌ها پنهان هستند. در اين بخش به عوامل ناشناخته‌ی ترافيك‌زا می‌پردازيم؛ يعنی عواملی كه منجر به افزايش ترافيك می‌شوند و اثر آن ها در ایجاد اختلال ترافیکی کم نیست ولی در بخش‌های حمل‌ونقل و ترافيك به آنها توجه زیادی نمی‌شود.

تین نیوز: نخست وزیر روسیه یکی از بزرگترین پل های کابلی جهان را روی تنگه بسفر افتتاح کرد.

دیمیتری میدویدیف یکی از بزرگترین پل های کابلی جهان را بر فراز شرق تنگه بسفر افتتاح کرد که این پل شهر ولادی وستک را به جزیره روسکی مرتبط می کند.

میدویدیف برای بازدید از روند ساخت و ساز تاسیسات در این پل وارد دورترین نقطه شرق روسیه شد و این درحالی است که همزمان روسیه خود را برای میزبانی اجلاس سران اوپیک در ماه سپتامبر آینده آماده می کند.

وسایل نقلیه در همه فصول سال خواهند توانست از این پل عبور و مرور کنند که یکی از بزرگترین پل های کابلی جهان به شمار می رود.

امروز دو لاین عبوری آزمایشی روی پل افتتاح شد و بر اساس برنامه ریزی ها در اول ماه اوت این دو لاین به روی مردم باز خواهد شد.

نخست وزیر روسیه گفت: این پل روی تنگه بسفر نماد شهر روسکی خواهد شد.
 

جاده ۵۹ ، معروف به جاده چالوس یکی از مهمترین جاده ها برای مردم تهران و کرج است که از میان شهر کرج در استان البرز شروع و به شهر چالوس در کرانه دریای خزر وصل می شود. برخی این جاده را یکی از زیباترین جاده های جهان می دانند. تا اواخر دوره قاجار جاده ای بین کرج - چالوس وجود نداشته است و تنها یک مسیر خاکی و مالرو ، راه دسترسی به روستاهای این منطقه را تشکیل می داده است اما به گونه ای نبود که ارتباط دهنده شمال و جنوب کشور باشد.

اشتباه غالب افراد این است که تا صحبت "فرهنگ سازی ترافیک" می شود، سریعا بحث آموزش در رسانه یا کتب درسی یا در جامعه به ذهن آن ها خطور می کند. گرچه همه این موارد اجزائی از پازل فرهنگ سازی می باشند ، اما یک پیش نیاز دارند که اگر به آن اهمیت کافی داده نشود ، قطعا تمامی این اقدامات بی اثر یا کم اثر خواهند شد.

پیش نیاز مهم فرهنگ سازی ترافیک ، چیزی نیست جز " اعمال قانون " .

در سایر کشورها نیز "فرهنگ سازی ترافیک" را از "اعمال قانون" و "تشدید مجازات متخلفان" شروع کرده اند. زیرا این مرحله ضمانت اجرای آن چیزی است که به مردم آموزش می دهیم. فردی که از چراغ قرمز عبور می کند یا در خیابان ورود ممنوع در خلاف جهت عبور می کند یا دوبله توقف می کند و ...... قطعا و 100% می داند که این کار خلاف است تا جائی که مراقب است پلیس او را نبیند. این فرد احتیاج به آموزش ندارد زیرا می داند که تخلف می کند.

همه‌ما مي‌دانيم كه "نگهداري" نسبت به "تعميرات" هم زمان كمتري نياز دارد، هم هزينه كمتر و هم منجر به اين مي‌شود تا مردم خرابي‌ها و چهره زشت شهر را نبينند (زيرا در اكثر موارد قبل از بروز خرابي، از ايجاد مشكل پيشگيري مي‌شود). اما ما معمولا در كليه شهرها و حتي پروژه هاي برون شهري در مورد ساخت معابر، پارك و فضاي سبز، پل‌ها، تونل ها و .... صرفا به مقوله"ساخت" توجه مي‌كنيم و پس از آن به تعمير و ترميم خرابي‌ها مي‌پردازيم. در حاليكه بسياري از خرابي‌ها نتيجه بي كيفيتي در زمان ساخت است . مثلا در مورد خرابي‌هاي آسفالت مي توان به عوامل زير اشاره كرد. البته اين مشكل در معابر برون شهري هم وجود دارد. چرا آسفالت ما زود تخريب مي شود ؟ علل آن :

كيفيت نا مطلوب زير سازي، روسازي (به لحاظ مصالح، نوع حمل، نوع اجرا)، كيفيت نا مناسب نظارت (به علت نا آگاهي ناظر، احتمال تباني ناظر با پيمانكار و.... )، عدم ارتباط مشكلات خرابي‌هاي بعدي به پيمانكار ساخت و... همه اين‌ها عوامل دخيل در بروز خرابي‌ها مي‌باشند. اما وقتي زيرسازي مشكل دارد؛ ما تبلور اين مشكل را در خرابي‌ها و ترك‌هاي آسفالت مي‌بينيم. ملاحظه مي‌فرماييد كه بايد تعداد زيادي "عوامل فني" كنترل شود تا همه كارها خوب پيش رود و اگر در اين زنجير، فقط يك حلقه ضعيف باشد، بقيه كارها خراب مي‌شود. پس كار خيلي مشكلي است.

اما امروزه در برخي كشورها، اين كار "مشكل و پيچيده فني" را به روش"مديريتي"(و نه فني) حل كرده‌اند. قراردادي كه با پيمانكار مي‌بندند، قرارداد ساخت نيست؛ بلكه"قرارداد ساخت و نگهداري و تعميرات" است. مثلا يك قرارداد 20 ساله. كه پس از ساخت، همه ساله مبلغ ثابتي(نه بر اساس صورت و‌‌ضعيت تعميرات – بلكه ثابت) به پيمانكار بابت "نگهداري و تعميرات" مي‌پردازند. حال ببينيد اين ابتكار مديريتي چه اثري دارد؟

اگر پيمانكار همه عوامل فني فوق را رعايت كرده باشد و با هيچ فردي تباني نكرده باشد و بهترين معبر را ساخته باشد؛ قطعا به نفع او است كه هيچ خرابي اتفاق نيافتد يا خرابي‌ها به حداقل برسد تا مبلغي كه ساليانه دريافت مي‌كند، به عنوان سود او محسوب شود و بالعكس اگر هر جا كم كاري عمدي يا سهوي كرده باشد ؛ اولين فردي كه ضرر مي‌كند؛ پيمانكار است. زيرا نه تنها مبلغ دريافتي ساليانه را بابت ترميم خرابي‌ها بايد هزينه كند؛ بلكه همه ساله مقدار زيادي هم بايد از جيب بگذارد تا خرابي‌ها را ترميم كند.

البته يك نكته ظريف هم وجود دارد: بايد در ضميمه قرار داد، يك پيوست نظارتي به همراه جريمه باشد كه به ازاء هر خرابي كه پس از ساخت معبر تا تمام طول مدت قرارداد (مثلا 20 سال) ديده مي‌شود، جريمه‌هاي سنگين از پيمانكار اخذ گردد تا موظف شود اقدامات پيشگيرانه را به موقع انجام دهد تا اصلا هيچ خرابي بروز نكند يا در صورت بروز؛ به سرعت رفع گردد.

ملاحظه مي‌فرماييد با يك ابتكار "مديريتي" مي‌توان برخي مشكلات را ريشه كن كرد و همواره آسفالت خوب، صاف و لكه گيري نشده و .... را داشت. در آن صورت بجاي اينكه شهرهاي ما به "حجم بالاي آسفالت ريخته شده براي ترميم معابر" افتخار كنند؛ به "ميزان كم آسفالت ريخته شده براي ترميم معابر و عدم نياز به ترميم" افتخار خواهند كرد. اين تلفيقي از "تفكر مديريت سيستمي" ، "سيستمهاي نگهداري و تعميرات" و "امور فني" است.

البته اين را مي‌دانيم كه در كشور ما انعقاد قرارداد 20 ساله مرسوم نيست و شايد محدوديت‌هاي حقوقي هم داشته باشيم. براي وضع جريمه مشكلاتي داريم، برخي مجوز‌ها را بايد اخذ كنيم تا بتوان اين كار را انجام داد. مهم اين است كه اول راه درست را بشناسيم و سپس به دنبال رفع موانع آن باشيم. تا به حال كدام مدير عالي رتبه به دنبال حل اين مشكل و مجاب كردن مراجع قانون گذاري و تصميم گيري رفته تا اين موضوع را حل و نهادينه كند؟

دامنه موضوعات "نگهداري" خيلي وسيع است و اينجا "آسفالت" به عنوان يك نمونه مطرح شد. البته اين اقدام با الگوي مشابه و حتي كامل تر؛ در ارتباط با "نصب؛ راه اندازي و نگهداري و تعميرات دوربين‌هاي كنترل محدوده ترافيك" در شهر تهران انجام شده است كه كاملا موفق بوده است.

بخشي از كتاب "ضرورت تغيير نگرش هاي مديريت شهري" تاليف دكتر مهرداد تقي زاده